Mislukte Moederdag

Dat Maxi-man niet een van de meest romantische man is, dat weet ik. Heb ik ook helemaal geen problemen mee. Maar om Moederdag zo slecht voor te bereiden dat het een teleurstelling wordt…?!

Zondagochtend 7 uur. Ik word lief wakker gemaakt door Mini-man. Hij wil de gordijnen op zijn slaapkamer open (die gaan wat lastig) en zijn Batmanpak aan. Ik sleur me uit bed en regelt het. Dat is wat moeders doen. Voordat ik nog even terug in bed kruip, fluister ik Mini-man toe dat als de wijzer helemaal bovenaan staat, hij papa wakker mag maken, want het is Moederdag. Dat duurt nog zeker een half uur. Ik kruip terug en als ik pak-em-beet tien minuten lig, hoor ik de deur weer zachtjes opengaan. “Papa, je moet wakker worden, want het is Moederdag”. Maxi-man bromt dat Mini-man het kadootje beneden van het bureau moet gaan pakken. Hmz….

Ik pak het kadootje uit, een zelfgemaakte placemat, die ik uiteraard met veel oooh’s en aaah’s bewonder. Vervolgens zegt Maxi-man dat hij nog even wil slapen, want hij heeft nog een lange rit voor de boeg als we naar mijn moeder gaan. HMZ…

Het gaat bij mij op Moederdag niet om een kado of dat ik wil uitslapen. Helemaal niet. Het gaat om een mooie traditie creëren voor Mini-man. Dat hij later met een glimlach terugdenkt aan de moederdagen en vaderdagen uit zijn jeugd, als hij (hopelijk) ooit zelf vader is. Het gaat om het geheimpje met papa dat ze het kadootje, dat hij op school gemaakt heeft, verstoppen. Dat ze samen giechelend een ontbijtje maken en op bed brengen, omdat dat in zijn kleuterbrein het toppunt van het verwennen van mama is. Om hem de gelegenheid te geven samen met papa te laten zien dat mama gewaardeerd wordt.

Maxi-man had dit niet goed begrepen. Ik had namelijk de dag ervoor gezegd, dat ik voor Moederdag geen kadootje hoef. Zijn vertaling was dat ik geen Moederdag hoefde. Laten we het er maar op houden dat het een leerpunt voor ons beiden was. Met elkaar praten betekent nog niet dat we goed communiceren. Als de een wat zegt, kan de ander dat heel anders begrijpen.

Gelukkig pakte Maxi-man het wel goed op toen hij mijn teleurstelling zag. Samen met Mini-man is hij naar de bloemist gegaan, die speciaal voor dit soort situaties ’s zondags om acht uur open was gegaan. Met een klein plantje en een trots gezicht omdat hij het zelf had mogen uitzoeken, kwam Mini-man weer thuis. Daarmee was mijn Moederdag gelukkig  ruimschoots geslaagd.

Posted in 100% Vrouw, Moeder De Vrouw | Tagged , , , , | Leave a comment

Waar is dat feestje?!!

Daar! Daar! Onee, toch ergens anders…! 

Onze Mini-man wordt aanstaande zaterdag 5 jaar. Omdat het vanaf volgende week meivakantie is, hebben wij zijn kinderfeest gisteren alvast gevierd. Super gezellig, maar wat een drukke bende!! En dan hadden we het onszelf nog makkelijk gemaakt door een arrangement te boeken in een binnenspeeltuin. Dachten we…

Ik had gereserveerd bij een binnenspeeltuin waar Mini-man al eerder bij een kinderfeestje geweest was. Niet omdat het zo’n superlocatie is, maar wel oké en prettig geprijsd. Het belangrijkste voor de keuze van deze locatie was, dat Mini-man niet van onverwachte situaties houdt. Dus als hij al eerder ergens geweest is, zit hij lekkerder in zijn vel. Maar ja, als dan de eigenaresse van de speeltuin de avond vantevoren opbelt om te zeggen dat het met 26 graden te warm is daarbinnen (het is een oude fabriekshal ofzo) en adviseert naar een andere locatie uit te wijken, dan heb je een uitdaging. Want wie bedenkt nou dat het half april 26 graden gaat worden? Wij niet!! Gelukkig waren we onlangs met vrienden bij een andere binnenspeeltuin in de regio geweest, waar Mini-man ook heerlijk gespeeld had. En na één telefoontje wisten we dat we daar terecht konden. Feest gered!!

Nu kun je je nog afvragen waarom we met zulk lekker weer voor een binnenlocatie gekozen hebben. Heel simpel. Ik heb geen zin om continue 6 kindjes met zonnebrandcrème in te smeren en ik moet er niet aan denken dat ze zonnebrand oplopen door ons toedoen. Vandaar lekker veilig binnen.

De kinderen hebben zich prima vermaakt. Op wat kleine schermutselingen na (hij duwde mij, ja maar jij begon!) konden ze het ook prima met elkaar vinden. We kunnen terugkijken op een geslaagd kinderfeestje. Super! Aanstaande zaterdag nog feest thuis voor de opa’s, oma’s, ooms, tantes, neefje en nichtjes. De slingers en ballonnen blijven daarom nog even hangen, tot groot plezier van Mini-man (gezellig hé, mama!). Ik ben ook heel benieuwd wat hij van zijn cadeau gaat vinden. Een echt Wii! Kleine mannetjes worden groot…!

Posted in 100% Vrouw, Moeder De Vrouw | Tagged , , , , | Leave a comment

Knutselmoeder

Het lijkt wel een titel van een hilarische Nederlandse serie, maar dat is het niet. Sinds enkele weken ben ik een heuse ‘knutselmoeder’ op de basisschool van Mini-man. Misschien dekt de naam ‘knutselmoeder’ niet helemaal de lading, want ik doe meer dan alleen helpen met knutselen. Na het fruit eten worden de kinderen opgesplitst in verschillende groepjes. Die groepjes mogen allemaal een ander werkje gaan doen. De ene groep gaat daadwerkelijk knutselen, de andere puzzelen of tekenen. Maar hoe verdeel je als onderwijzeres je aandacht tussen 6 of 7 groepjes van kinderen, die allemaal met verschillende activiteiten bezig zijn? Waarbij je ook nog kleuters hebt, die pas een paar weken op school zitten of kinderen met een rugzakje die extra aandacht of begeleiding nodig hebben? Het antwoord is simpel: niet. Het is een onmogelijke taak en dan zijn een paar extra handen en ogen, wel zo prettig.

En daar kom ik om de hoek kijken. Een arbeidsongeschikte moeder die tegen de muren van het huis omhoog loopt, nu haar enig kind op de basisschool zit. Die zich nutteloos voelt en dolgraag iets anders wil doen dan alleen boodschappen halen en was opvouwen. Combineer de onderwijzeres en de thuisblijfmoeder et voilá, de knutselmoeder is geboren. Iedere week ga ik één uur helpen. Dat lijkt niet veel, maar als je al 10 jaar op je gat zit, omdat je niet de energie hebt om ook maar wat te doen, is dat meer dan voldoende. Ik ga bij een groepje zitten en help de kinderen een puzzel te maken. Of ik zorg dat de knutselwerken niet uit elkaar vallen als de kleine kinderhandjes ze loslaten als de lijm nog niet droog is. 😉 Of ik signaleer schermutselingen, die ik vervolgens aan de onderwijzeres doorgeef.

Zoals vandaag. Een lief meiske dat uitgelachen werd door de jongens aan haar tafel om haar tekening. De tranen stonden in haar ogen en de jongens waren echt gemeen. De onderwijzeres kon dit, doordat ik het gesignaleerd had, aan de kaak stellen. In plaats van een ‘afbreker’ kreeg het meisje nu een ‘opsteker’ van de pestkopjes. Heerlijk om haar te zien glunderen. De pestkopjes in kwestie, zijn overigens niet meer dan onzekere kereltjes die zichzelf groter willen doen laten lijken door een ander af te breken.
Het lijkt maar een klein incident, maar het geeft mij een enorm goed gevoel. Het is een kleine stap naar meer zelfverzekerdheid voor het meisje. En misschien worden de onzekere jongens hierdoor geen pesters, die het leven van andere zuur maken. En mogelijk traumatiseren. Oké, om dit soort grote resultaten te bereiken is meer nodig dan één incident, maar doordat ik daar een kleine bijdrage aan heb mogen leveren, voel ik me in ieder geval iets minder nutteloos.

 

Posted in 100% Vrouw | Tagged , | Leave a comment

(Af)kickuhhhh!!

Photo by JESHOOTS.com from PexelsHet stond me zo tegen. Iedere dag nam ik dat kleine, blauwe pilletje in. Al acht jaar lang slikte ik het antidepressivum Paroxetine. Ooit begonnen op 10 mg, maar in de loop ter tijd was het opgelopen naar 30 mg. Ik kan zelf weinig meer herinneren van hoe ik was en waarom ik begon met het slikken van antidepressiva, maar Maxi-man weet het nog. Het was toen we elkaar net kenden en toch staat hij nog steeds naast me. Dat zegt wel wat over onze relatie, denk ik.

Overwinning
Maar ik dwaal af. Ik wilde dus vertellen dat ik steeds meer weerstand voelde tegen het slikken van deze medicatie. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er héél véél baat bij gehad. Het was echt nodig om destijds te starten. Maar de situatie is nu compleet anders. Mijn leven bevindt zich nu in rustig vaarwater én ik heb een rots in de branding waar ik op kan terugvallen. Er is geen reden meer waarom ik nog depressief zou zijn of paniekaanvallen zou krijgen. Een tijd geleden was ik om die reden begonnen met afbouwen. Met minimale hulp van mijn huisarts (‘doe maar wat goed voelt’) en apotheker (‘nee, we hebben die dosering niet, breek het pilletje maar doormidden’) ben ik van 30 mg naar 20 mg naar 15 mg gegaan. Een overwinning!!

Ontrekkingsverschijnselen
Totdat ik me anderhalve week geleden realiseerde dat ik al een aantal dagen vergeten was mijn medicatie in te nemen. Oeps. Waarom dan niet meteen stoppen? De eerste dagen ging het prima, maar na een week begon ik te beseffen dat dit niet de meest verstandige beslissing ooit is geweest. Het is hel! Ik heb enorm last van ‘ontrekkingsverschijnselen’, zoals ze dat zo mooi noemen. Duizelig, misselijk, diarree, soort ‘elektrische schokjes’ in mijn hoofd, stemmingswisselingen en enorm emotioneel. Het is een indrukwekkende lijst. Bizar dat het stoppen met medicatie deze gevolgen heeft voor je lijf. Waar ik wel heel blij om ben, is dat ik (nog) géén last heb van depressieve gevoelens of paniekaanvallen. Als ik me even goed voel (en die momenten zijn er) voel ik ook meer blijdschap, vrolijkheid en liefde. Hierdoor sta ik wel regelmatig met tranen in mijn ogen, maar het is positief. Beetje emotioneel incontinent, zeg maar.

Volhouden
Ik ben er nog lang niet. Research op internet leert me dat het ontwennen zeker drie tot zes weken kan duren. Tot die tijd moet ik doorzetten. Ik wil niet terugvallen en weer medicatie gaan slikken. Ik hoop dat ik het ergste nu heb gehad en dat vooral de elektrische schokjes snel minder worden. Mijn tip als je ook wilt stoppen met antidepressivum: don’t try this at home!! 😉 Wees niet zo eigenwijs als ik om cold turkey te stoppen, maar bouw af. Maak een schema, geef je huisarts/psych/apotheker een schop onder de kont om je te helpen. Als ik dat gedaan had, was het waarschijnlijk minder naar geweest, maar ik heb het gevoel dat ik geen weg terug heb. Daarom ga ik door. Ik kan het. Ik kan het. Ik kan het.

Posted in 100% Vrouw, Gezonde Vrouw | Tagged , , | Leave a comment