Notendop

notendopHet wordt tijd dat ik wat meer over mezelf vertel. Ondanks dat ik nog maar net de 40 gepasseerd ben, heb ik al veel meegemaakt. Om mijn logs te begrijpen en waarom ik op een bepaalde manier over dingen denkt, is het goed wat achtergrond te weten. 

Relatiegedoe
Op mijn 23e ben ik afgestudeerd. Daarna ging ik samenwonen, trouwen en scheiden. Ik ontmoette iemand anders en verhuisde voor hem naar Amsterdam. De geschiedenis herhaalde zich. Ik ging samenwonen, trouwen en scheiden. Een ezel stoot zich in het gemeen, niet tweemaal aan dezelfde steen. Mja, ik blijkbaar wel. Een paar maanden nadat mijn toenmalige toekomstige ex en ik uit elkaar waren, werd ik ziek. Ik liep al zeker een half jaar van het kastje naar de muur en weer terug. Het werd gegooid op psychische klachten. Niet verwonderlijk, een vrouw in haar begin 30, die een drukke fulltime baan heeft en voor de tweede keer in een akelige scheiding ligt. Het was niets psychisch. Het was kanker.

Versie 2.0
Ik werd opgenomen in het ziekenhuis met allerlei klachten. Binnen een week had ik mijn eerste chemo te pakken en weer een week later lag mijn mooie lange haar in de vuilnisbak. Op het moment dat je haar eraf valt, realiseer je je pas echt dat je kanker hebt. Dan zie je er pas echt uit als een kankerpatiënt. Mijn leven is sinds de diagnose nooit meer hetzelfde geweest. Van een gezonde fitte, jonge vrouw met een fulltime baan, werd ik een jonge vrouw in een oud lichaam. Chronisch vermoeid, slecht geheugen, concentratievermogen van een gebrande pinda, depressief en vervroegd in de overgang. Mijn oude ik bestaat niet meer. Mijn nieuwe ik is duidelijk geen verbeterde versie.

Doorzetten
Maar er is leven na al deze problemen. Ik ontmoette Maximan en ging samenwonen. Trouwen doen we niet. Daar zien we allebei het nut niet van in. We wilden allebei heel graag kinderen, maar omdat ik vervroegd in de overgang ben, had dat wat voeten in aarde. Dankzij een lieve donor die haar eicellen doneerden, werd ik zwanger van Miniman. Ondanks dat we nog voldoende problemen op ons pad tegenkomen – wie niet? – zijn we heel gelukkig met zijn drietjes. Hoewel ik niet geloof dat geluk maakbaar is, denk ik wel dat als je een doel voor ogen hebt en je daarop focust, de kans groot is dat je het uiteindelijk bereikt. Het is mij in ieder geval gelukt. Ik ben moeder!

This entry was posted in 100% Vrouw, Gezonde Vrouw, Moeder De Vrouw, Vrouw van and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge