Niet te bedwingen jeukende schrijfkriebeldrang

Vijf jaar lang heb ik een weglog bijgehouden. In het begin dagelijks, en later om de dag. De weblog ging over mijn ziekte kanker. Nu is dat sowieso een garantie voor veel volgers, want andersmans leed verkoopt! Dit weblog heb ik een jaar of zes geleden afgesloten. Ik had er genoeg van en ik was er aan toe om de kanker er alle gevolgen daarvan uit mijn leven te bannen. Ook mijn dagelijkse berichtjes.

Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Zeker nu ik als voormalig tekstschrijver arbeidsongeschikt op de bank zit, kriebelen mijn vingers om ze over het toetsenbord te laten zweven. Vaak wordt gezegd dat ik een boek zou moeten schrijven over de kanker, maar ik zie er als een berg tegenop om alle herinneringen weer te herbeleven. Bovendien kon ik op mijn weblog de meest persoonlijke gebeurtenissen weglaten, zonder dat het storend was. Dat kan mijns inziens in een boek niet. Geen boek dus. Maar wat dan wel. Weer een nieuw weblog. Nou, deze poging is vooralsnog jammerlijk mislukt…

Het is echt niet dat ik niets meegemaakt heb, maar ik ben huiverig geworden voor het delen van mijn persoonlijke belevenissen. Nadat ik hersteld was en mijn vriend ontmoette heb ik tegen hem gezegd dat ik op zoek was naar sleur. Nou, dat heb ik dubbel en dwars gekregen! Heerlijk! Maar het is moeilijk om lezers daarmee te boeien. Toch ga ik weer een poging wagen. Als je jeuk hebt, moet je krabben, toch? Schrijf ik niet voor anderen, dan schrijf ik wel voor mezelf. En jij mag meelezen 😉

Dit bericht is geplaatst in 100% Vrouw met de tags , , . Bookmark de permalink.

6 reacties op Niet te bedwingen jeukende schrijfkriebeldrang

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge