Double trouble

Een poosje geleden schreef ik dat ik niet meer voor controles naar het ziekenhuis hoefde. Deze opmerking gold ook voor het consultatiebureau. Toch zat ik vlak na die blog weer aan het bureau van een kinderarts. Deze keer niet voor Mini-man, maar voor de tweeling van Miss Mags.

Moeder zijn van een tweeling is een hele opgave. Zeker als het van die ondernemende types zijn als de zoontjes van Mags. Lees haar blog en huiver! 😀 Ik heb dan ook diep respect voor alle moeders van een tweeling. Gelukkig was alles goed met de mannetjes, maar het deed me wel denken aan een andere keer dat ik meeging met Mags naar het consultatiebureau.

De tweeling van Mags waren ongeveer één maand oud, toen zij gezellig een bakkie koffie kwam drinken. Ik woon vlakbij het consultatiebureau, dus daarna zou Mags daarnaar toe gaan. Mijn eerste vraag was: “Alleen?” Als collega-moeder met een ietsiepietsie meer ervaring, wist ik dat dit een hele onderneming zou worden. “Ja hoor,” antwoordde Mags, “ik red me wel.” Aangezien ik daar niet zo van overtuigd was, niet vanwege Mags kwaliteiten maar vanwege de chaos op het consultatiebureau, bood ik aan om ‘gezellig’ mee te gaan. Dus wij togen met naar het consultatiebureau.

Meteen bij binnenkomst begon het al. Omdat het consultatiebureau hier in een bejaardenhuis gevestigd is, moet je de wandelwagen, buiten de kamer waar je de kinderen uit- en aankleedt parkeren. Als Mags alleen was geweest, had één van de jongens dus zonder toezicht, in de buurt van kwelende (kwijlende?) bejaarden gelegen. Geen goed plan. Toen we binnen kwamen, was het drúk. Zo was een vluchtingengezin met vrijwilliger aanwezig. Meteen werd de tweeling een onderdeel van de integratie. “Kijk, dit is nou een tweeling. Twéé-ling.” Duh! Alsof ze in Somalië, geen tweelingen kennen.

Daarna kwam de hele riedel van ontkleden, wegen en meten, naar de arts voor gesprek en onderzoek, en weer aankleden. Geloof me, als je dat in het tempo moet doen waarin het consultatiebureau dat wil, kom je als beginnende moeder met een tweeling handen te kort. Vandaar dat ik mijn paar handen uitgeleend heb en nieuwsgierigen zo goed mogelijk op afstand heb gehouden. Ik verbaasde me over de manier waarop mensen op een tweeling reageren. Double trouble? Ja, van de omgeving, niet van die hummels! Domme vragen (Is het een tweeling?) en opmerkingen (Wat lijken ze op elkaar! Euhm… nee dus) en ongevraagd de baby’s aanraken lijkt een heel normaal verschijnsel te zijn. Kom op mensen! Het is een tweeling, bijzonder maar niet zo bijzonder dat zij gemeenschappelijk bezit zijn. Luister naar deze moeder: Kijken met de oogjes, niet met de handjes!

This entry was posted in 100% Vrouw, Moeder De Vrouw. Bookmark the permalink.

2 Responses to Double trouble

  1. Miss Mags says:

    Ja wat was ik blij de eerste keer met je aangeboden hulp en wat een gedoe is het CB. Maar natuurlijk ook weer erg bedankt voor je hulp de afgelopen keer 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge