Ga maar, mam…

Mini-man is nu een keer of vijf naar de basisschool geweest. En eerlijk gezegd, ging het alleen de allereerste keer van een leien dakje.

Gisteren, de eerste maandag na de meivakantie, was wel een dieptepunt. De onderwijzeres vertelde me dat ze hem apart had moeten nemen, omdat hij een meisje geslagen had. Oeps! Achteraf hoorde ik van Mini-man dat hij aan een paar meisjes gevraagd had of hij mee mocht spelen en dat mocht niet. Toen werd hij boos en gaf een klap. Later probeerde hij zonder eerst te vragen met een jongetje in de zandbak te spelen. Die waardeerde zijn hulp niet en trakteerde Mini-man op een lading zand.

Ik begrijp het wel. De kinderen in de klas kennen elkaar al maanden en hebben een bepaalde groepsdynamiek. Wie speelt met wie en waarmee. Nu komt daar die indringer die ineens mee wil doen. Gevraagd of ongevraagd. Dat gaat zomaar niet! Maar ja,…. die indringer is wel mijn lieve, kleine, moedige mannetje dat nu buitengesloten wordt van een groep kinderen die hij niet kent, op een plaats waar hij nooit geweest is.

Ik weet het, het hoort erbij. Dit is het begin van het loslaten. Hij doet nu ervaringen op waar hij zijn leven lang profijt van kan hebben. Hij leert hoe sociale interactie met andere mensen werkt. Voor het eerst moet hij zijn plaats in de groep zien te veroveren en aansluiting zien te vinden. Hij moet zich in zijn eentje zien te handhaven in een nog onbekende omgeving. Hij doet zo ontzettend zijn best, maar hij heeft het zwaar. Vanmorgen zei hij met tranen in zijn ogen toen ik hem wegbracht: “Je moet maar gaan, mam….” Mijn moederhart brak…

This entry was posted in 100% Vrouw, Moeder De Vrouw and tagged , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge