(Af)kickuhhhh!!

Photo by JESHOOTS.com from PexelsHet stond me zo tegen. Iedere dag nam ik dat kleine, blauwe pilletje in. Al acht jaar lang slikte ik het antidepressivum Paroxetine. Ooit begonnen op 10 mg, maar in de loop ter tijd was het opgelopen naar 30 mg. Ik kan zelf weinig meer herinneren van hoe ik was en waarom ik begon met het slikken van antidepressiva, maar Maxi-man weet het nog. Het was toen we elkaar net kenden en toch staat hij nog steeds naast me. Dat zegt wel wat over onze relatie, denk ik.

Overwinning
Maar ik dwaal af. Ik wilde dus vertellen dat ik steeds meer weerstand voelde tegen het slikken van deze medicatie. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er héél véél baat bij gehad. Het was echt nodig om destijds te starten. Maar de situatie is nu compleet anders. Mijn leven bevindt zich nu in rustig vaarwater én ik heb een rots in de branding waar ik op kan terugvallen. Er is geen reden meer waarom ik nog depressief zou zijn of paniekaanvallen zou krijgen. Een tijd geleden was ik om die reden begonnen met afbouwen. Met minimale hulp van mijn huisarts (‘doe maar wat goed voelt’) en apotheker (‘nee, we hebben die dosering niet, breek het pilletje maar doormidden’) ben ik van 30 mg naar 20 mg naar 15 mg gegaan. Een overwinning!!

Ontrekkingsverschijnselen
Totdat ik me anderhalve week geleden realiseerde dat ik al een aantal dagen vergeten was mijn medicatie in te nemen. Oeps. Waarom dan niet meteen stoppen? De eerste dagen ging het prima, maar na een week begon ik te beseffen dat dit niet de meest verstandige beslissing ooit is geweest. Het is hel! Ik heb enorm last van ‘ontrekkingsverschijnselen’, zoals ze dat zo mooi noemen. Duizelig, misselijk, diarree, soort ‘elektrische schokjes’ in mijn hoofd, stemmingswisselingen en enorm emotioneel. Het is een indrukwekkende lijst. Bizar dat het stoppen met medicatie deze gevolgen heeft voor je lijf. Waar ik wel heel blij om ben, is dat ik (nog) géén last heb van depressieve gevoelens of paniekaanvallen. Als ik me even goed voel (en die momenten zijn er) voel ik ook meer blijdschap, vrolijkheid en liefde. Hierdoor sta ik wel regelmatig met tranen in mijn ogen, maar het is positief. Beetje emotioneel incontinent, zeg maar.

Volhouden
Ik ben er nog lang niet. Research op internet leert me dat het ontwennen zeker drie tot zes weken kan duren. Tot die tijd moet ik doorzetten. Ik wil niet terugvallen en weer medicatie gaan slikken. Ik hoop dat ik het ergste nu heb gehad en dat vooral de elektrische schokjes snel minder worden. Mijn tip als je ook wilt stoppen met antidepressivum: don’t try this at home!! 😉 Wees niet zo eigenwijs als ik om cold turkey te stoppen, maar bouw af. Maak een schema, geef je huisarts/psych/apotheker een schop onder de kont om je te helpen. Als ik dat gedaan had, was het waarschijnlijk minder naar geweest, maar ik heb het gevoel dat ik geen weg terug heb. Daarom ga ik door. Ik kan het. Ik kan het. Ik kan het.

This entry was posted in 100% Vrouw, Gezonde Vrouw and tagged , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge