Knutselmoeder

Het lijkt wel een titel van een hilarische Nederlandse serie, maar dat is het niet. Sinds enkele weken ben ik een heuse ‘knutselmoeder’ op de basisschool van Mini-man. Misschien dekt de naam ‘knutselmoeder’ niet helemaal de lading, want ik doe meer dan alleen helpen met knutselen. Na het fruit eten worden de kinderen opgesplitst in verschillende groepjes. Die groepjes mogen allemaal een ander werkje gaan doen. De ene groep gaat daadwerkelijk knutselen, de andere puzzelen of tekenen. Maar hoe verdeel je als onderwijzeres je aandacht tussen 6 of 7 groepjes van kinderen, die allemaal met verschillende activiteiten bezig zijn? Waarbij je ook nog kleuters hebt, die pas een paar weken op school zitten of kinderen met een rugzakje die extra aandacht of begeleiding nodig hebben? Het antwoord is simpel: niet. Het is een onmogelijke taak en dan zijn een paar extra handen en ogen, wel zo prettig.

En daar kom ik om de hoek kijken. Een arbeidsongeschikte moeder die tegen de muren van het huis omhoog loopt, nu haar enig kind op de basisschool zit. Die zich nutteloos voelt en dolgraag iets anders wil doen dan alleen boodschappen halen en was opvouwen. Combineer de onderwijzeres en de thuisblijfmoeder et voilá, de knutselmoeder is geboren. Iedere week ga ik één uur helpen. Dat lijkt niet veel, maar als je al 10 jaar op je gat zit, omdat je niet de energie hebt om ook maar wat te doen, is dat meer dan voldoende. Ik ga bij een groepje zitten en help de kinderen een puzzel te maken. Of ik zorg dat de knutselwerken niet uit elkaar vallen als de kleine kinderhandjes ze loslaten als de lijm nog niet droog is. 😉 Of ik signaleer schermutselingen, die ik vervolgens aan de onderwijzeres doorgeef.

Zoals vandaag. Een lief meiske dat uitgelachen werd door de jongens aan haar tafel om haar tekening. De tranen stonden in haar ogen en de jongens waren echt gemeen. De onderwijzeres kon dit, doordat ik het gesignaleerd had, aan de kaak stellen. In plaats van een ‘afbreker’ kreeg het meisje nu een ‘opsteker’ van de pestkopjes. Heerlijk om haar te zien glunderen. De pestkopjes in kwestie, zijn overigens niet meer dan onzekere kereltjes die zichzelf groter willen doen laten lijken door een ander af te breken.
Het lijkt maar een klein incident, maar het geeft mij een enorm goed gevoel. Het is een kleine stap naar meer zelfverzekerdheid voor het meisje. En misschien worden de onzekere jongens hierdoor geen pesters, die het leven van andere zuur maken. En mogelijk traumatiseren. Oké, om dit soort grote resultaten te bereiken is meer nodig dan één incident, maar doordat ik daar een kleine bijdrage aan heb mogen leveren, voel ik me in ieder geval iets minder nutteloos.

 

This entry was posted in 100% Vrouw and tagged , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge