Knutselmoeder

Het lijkt wel een titel van een hilarische Nederlandse serie, maar dat is het niet. Sinds enkele weken ben ik een heuse ‘knutselmoeder’ op de basisschool van Mini-man. Misschien dekt de naam ‘knutselmoeder’ niet helemaal de lading, want ik doe meer dan alleen helpen met knutselen. Na het fruit eten worden de kinderen opgesplitst in verschillende groepjes. Die groepjes mogen allemaal een ander werkje gaan doen. De ene groep gaat daadwerkelijk knutselen, de andere puzzelen of tekenen. Maar hoe verdeel je als onderwijzeres je aandacht tussen 6 of 7 groepjes van kinderen, die allemaal met verschillende activiteiten bezig zijn? Waarbij je ook nog kleuters hebt, die pas een paar weken op school zitten of kinderen met een rugzakje die extra aandacht of begeleiding nodig hebben? Het antwoord is simpel: niet. Het is een onmogelijke taak en dan zijn een paar extra handen en ogen, wel zo prettig.

En daar kom ik om de hoek kijken. Een arbeidsongeschikte moeder die tegen de muren van het huis omhoog loopt, nu haar enig kind op de basisschool zit. Die zich nutteloos voelt en dolgraag iets anders wil doen dan alleen boodschappen halen en was opvouwen. Combineer de onderwijzeres en de thuisblijfmoeder et voilá, de knutselmoeder is geboren. Iedere week ga ik één uur helpen. Dat lijkt niet veel, maar als je al 10 jaar op je gat zit, omdat je niet de energie hebt om ook maar wat te doen, is dat meer dan voldoende. Ik ga bij een groepje zitten en help de kinderen een puzzel te maken. Of ik zorg dat de knutselwerken niet uit elkaar vallen als de kleine kinderhandjes ze loslaten als de lijm nog niet droog is. 😉 Of ik signaleer schermutselingen, die ik vervolgens aan de onderwijzeres doorgeef.

Zoals vandaag. Een lief meiske dat uitgelachen werd door de jongens aan haar tafel om haar tekening. De tranen stonden in haar ogen en de jongens waren echt gemeen. De onderwijzeres kon dit, doordat ik het gesignaleerd had, aan de kaak stellen. In plaats van een ‘afbreker’ kreeg het meisje nu een ‘opsteker’ van de pestkopjes. Heerlijk om haar te zien glunderen. De pestkopjes in kwestie, zijn overigens niet meer dan onzekere kereltjes die zichzelf groter willen doen laten lijken door een ander af te breken.
Het lijkt maar een klein incident, maar het geeft mij een enorm goed gevoel. Het is een kleine stap naar meer zelfverzekerdheid voor het meisje. En misschien worden de onzekere jongens hierdoor geen pesters, die het leven van andere zuur maken. En mogelijk traumatiseren. Oké, om dit soort grote resultaten te bereiken is meer nodig dan één incident, maar doordat ik daar een kleine bijdrage aan heb mogen leveren, voel ik me in ieder geval iets minder nutteloos.

 

Posted in 100% Vrouw | Tagged , | Leave a comment

(Af)kickuhhhh!!

Photo by JESHOOTS.com from PexelsHet stond me zo tegen. Iedere dag nam ik dat kleine, blauwe pilletje in. Al acht jaar lang slikte ik het antidepressivum Paroxetine. Ooit begonnen op 10 mg, maar in de loop ter tijd was het opgelopen naar 30 mg. Ik kan zelf weinig meer herinneren van hoe ik was en waarom ik begon met het slikken van antidepressiva, maar Maxi-man weet het nog. Het was toen we elkaar net kenden en toch staat hij nog steeds naast me. Dat zegt wel wat over onze relatie, denk ik.

Overwinning
Maar ik dwaal af. Ik wilde dus vertellen dat ik steeds meer weerstand voelde tegen het slikken van deze medicatie. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er héél véél baat bij gehad. Het was echt nodig om destijds te starten. Maar de situatie is nu compleet anders. Mijn leven bevindt zich nu in rustig vaarwater én ik heb een rots in de branding waar ik op kan terugvallen. Er is geen reden meer waarom ik nog depressief zou zijn of paniekaanvallen zou krijgen. Een tijd geleden was ik om die reden begonnen met afbouwen. Met minimale hulp van mijn huisarts (‘doe maar wat goed voelt’) en apotheker (‘nee, we hebben die dosering niet, breek het pilletje maar doormidden’) ben ik van 30 mg naar 20 mg naar 15 mg gegaan. Een overwinning!!

Ontrekkingsverschijnselen
Totdat ik me anderhalve week geleden realiseerde dat ik al een aantal dagen vergeten was mijn medicatie in te nemen. Oeps. Waarom dan niet meteen stoppen? De eerste dagen ging het prima, maar na een week begon ik te beseffen dat dit niet de meest verstandige beslissing ooit is geweest. Het is hel! Ik heb enorm last van ‘ontrekkingsverschijnselen’, zoals ze dat zo mooi noemen. Duizelig, misselijk, diarree, soort ‘elektrische schokjes’ in mijn hoofd, stemmingswisselingen en enorm emotioneel. Het is een indrukwekkende lijst. Bizar dat het stoppen met medicatie deze gevolgen heeft voor je lijf. Waar ik wel heel blij om ben, is dat ik (nog) géén last heb van depressieve gevoelens of paniekaanvallen. Als ik me even goed voel (en die momenten zijn er) voel ik ook meer blijdschap, vrolijkheid en liefde. Hierdoor sta ik wel regelmatig met tranen in mijn ogen, maar het is positief. Beetje emotioneel incontinent, zeg maar.

Volhouden
Ik ben er nog lang niet. Research op internet leert me dat het ontwennen zeker drie tot zes weken kan duren. Tot die tijd moet ik doorzetten. Ik wil niet terugvallen en weer medicatie gaan slikken. Ik hoop dat ik het ergste nu heb gehad en dat vooral de elektrische schokjes snel minder worden. Mijn tip als je ook wilt stoppen met antidepressivum: don’t try this at home!! 😉 Wees niet zo eigenwijs als ik om cold turkey te stoppen, maar bouw af. Maak een schema, geef je huisarts/psych/apotheker een schop onder de kont om je te helpen. Als ik dat gedaan had, was het waarschijnlijk minder naar geweest, maar ik heb het gevoel dat ik geen weg terug heb. Daarom ga ik door. Ik kan het. Ik kan het. Ik kan het.

Posted in 100% Vrouw, Gezonde Vrouw | Tagged , , | Leave a comment

Sneeuwbaleffect

Een tijd geleden ben ik bij een overgangsconsulente geweest. Ik had overgangsklachten en omdat ik al sinds mijn 34e last had van de menopauze, vond ik het nu tijd om er wat aan te doen. Zij adviseerde me verschillende supplementen dagelijks in te nemen en naar de huisarts te gaan om het een en ander te laten checken. En zo ging het balletje rollen…

De supplementen bevallen me prima. Behalve magnesiumnitriaat en omega-3, ging ik ook twee combinatie supplementen slikken die ‘Mood’ en ‘Energy’ heten. Ik reageerde er heel goed op. Voor het eerst in tien jaar had ik weer zin en energie om iets te doen! Heerlijk! Natuurlijk liep ik meteen te hard van stapel en floot mijn lijf me weer terug. Maar daar moet je dan een balans in zien te vinden en per saldo boek je dan toch winst.

Vervelender waren de uitslagen van de check ups. Mijn schildklier was in september 2016 nog nagekeken en die was toen in orde. Mijn cholesterol en suiker was echter een ander verhaal. Beiden zijn te hoog, maar niet zo hoog dat er iets aan gedaan moet worden. Hetzelfde geldt voor mijn bloeddruk, met name de onderdruk is te hoog. Het onuitgesproken advies van de huisarts was dat als ik zou afvallen, de waarden vanzelf weer lager zouden worden. Maar daar lag een probleem. Sinds de bevalling van Mini-man vier jaar geleden ben ik ruim 20 kg aangekomen. Ondanks mijn pogingen af te vallen en te sporten. Wat nu?

Mijn niet medisch onderlegde Maxi-man, die over de meest uiteenlopende onderwerpen leest en het meeste onthoudt, kwam met een suggestie: slaapapneu. De huisarts was niet erg toeschietelijk om mij door te sturen, maar na enig aandringen, mocht ik toch naar een specialist. Ik moest een vragenlijst invullen en kreeg een slaaptest. Dat hield in dat ik een nacht met een kastjes met allerlei toeters en bellen moest slapen. Hieruit kwam dat ik matige slaapapneu heb, wat betekent dat ik minimaal 15x per uur stop met ademen tijdens mijn slaap. Hierdoor schrik je als het ware wakker, waardoor je ademt haalt, maar waardoor je niet diep kunt slapen en dus niet uitrust. Obesitas kan een gevolg zijn van slaapapneu en het zou een hele hoop klachten verklaren.

[wordt vervolgd]

Posted in 100% Vrouw, Gezonde Vrouw | Leave a comment

Shop till you drop

Het is vaak een geliefde bezigheid van vrouwen. De meeste mannen ergeren er zich gruwelijk aan en kennen vrijwel geen vrouw die er niet aan verslaafd is. Shoppen! 

Het is bijna niet voor te stellen dat ik sinds mijn ziekte, ruim 10 jaar geleden, niet of nauwelijks meer ben gaan shoppen. Ik had mezelf ervan overtuigd dat ik er niet van hield en online spullen kopen een prima alternatief was. Geheel tot tevredenheid van Maxi-man, die uitsluitend een computerwinkel of Mediamarkt bezoekt. En dan nog alleen als het strikt noodzakelijk is. Online spullen kopen is toch veel makkelijker, sneller en leuker!! Tot voor kort kon ik die mening volledig onderschrijven, maar gisteren ben ik dus in mijn eentje de stad ingegaan.

Ik denk dat ik er ongeveer anderhalf tot twee uur heb doorgebracht. Het doel was een fles Dasty bij de Wibra scoren, omdat ik een kastje goed vetvrij moet maken om te kunnen verven. Als lezer zul je je het niet voor kunnen stellen, maar ik stond met open mond op de drempel. En niet alleen bij de Wibra, maar ook de Blokker, Zeeman en Xenos. Zo groot, zo ruim en zoveel mooie spullen! Ik kan alles aanraken, voelen en van alle kanten bekijken. En dan ben ik alleen nog maar in goedkope segment winkels geweest. Wat gaat er gebeuren als ik in een écht mooie woonwinkel terecht kom!! Uiteindelijk heb ik me redelijk in weten te houden en ben met maar twee volle tassen huiswaarts gekeerd. Leuke woonspulletjes, twee truitjes voor Mini-man en een truitje voor mezelf was de buit.

In de auto realiseerde ik me dat ik eigenlijk niet eens zo overdreven moe was. En dat terwijl ik al jaren ’s middags op de bank instort, omdat ik het niet langer volhoud. Dat ik moet bijtanken, omdat er nog gekookt moet worden. Sinds Mini-man geen middagtuk meer deed, had ik het zwaar, dat kun je begrijpen. Ik krijg er nu tranen van mijn ogen en een voel me ongelofelijk gelukkig. Ik zal binnenkort vertellen hoe het komt dat ik meer energie heb. Na ruim 10 jaar voel ik me weer ‘normaal’. Ik heb mijn wondermiddel gevonden!!

Foto: Pexels

Posted in 100% Vrouw, Gezonde Vrouw, Vrouw van | Tagged , , | Leave a comment